Nieuwsbrief 24:De patiënt draagt de bewijslast!

(01 - 06 - 05)

Bij wet van 22 augustus 2002 worden verschillende patiëntenrechten vastgelegd. Eén van deze rechten is het recht op informatie van de arts enerzijds omtrent de gezondheidstoestand van de patiënt en anderzijds teneinde een geïnformeerde toestemming te kunnen geven.

Alhoewel de wet zeer duidelijk stelt dat de arts verplicht is om afdoende informatie aan zijn patiënt te geven, bepaalt de wet geenszins enige bewijsregels omtrent deze informatieverplichting van de arts. De wetgever heeft dit bewust overgelaten aan de rechtspraak en rechtsleer, alwaar de bewijslast zal dienen te worden ingevuld.

Recentelijk heeft het Hof van Cassatie een arrest hieromtrent geveld en heeft geoordeeld dat indien de patiënt van oordeel is dat de arts hem of haar niet goed informeerde en dat deze hierdoor schade opliep, dat de patiënt dit zelf moet bewijzen.

Het Hof verwees in casu naar artikel 870 Ger.W. dat zegt dat bij een burgerrechtelijke vordering tot schadevergoeding, de bewijslast van de fout, de schade en het oorzakelijk verband tussen de vermeende fout en de opgelopen schade, ligt bij degene die vergoeding vordert voor de geleden schade.

De zaak in kwestie ging over een patiënte, die op eigen aandringen vroegtijdig het ziekenhuis verlaten had na een heupoperatie. Vervolgens loopt het herstel van de vrouw niet zoals gehoopt en zij wenst haar schade te verhalen op de chirurg, die haar indertijd behandelde. Hij zou haar immers niet voldoende geïnformeerd hebben over de risico’s van haar voortijdig ontslag uit het ziekenhuis en ligt daardoor aan de oorzaak van het moeilijke herstel en de schade die daaruit voortvloeit.

Het Hof van Cassatie oordeelde aldus dat de patiënt die aanvoert dat de arts niet aan zijn informatieplicht heeft voldaan, en daardoor schade heeft geleden, dit moet bewijzen. Dit lijkt patiëntonvriendelijk te zijn, gezien het bewijs in vele gevallen zeer moeilijk te leveren zal zijn.

Het Hof stelde echter wel dat de rechter weliswaar mag oordelen dat een negatief feit niet met dezelfde striktheid als het bewijs van een bevestigend feit moet worden geleverd, maar dat de rechter de eisende partij niet van dit bewijs mag ontslaan en aan de tegenpartij het bewijs van het tegengestelde positief bewijs mag opleggen.

Aangezien er tussen arts en patiënt in de meeste gevallen weinig of niets op papier wordt gezet betreffende de gegeven informatie, zal het bewijs in de praktijk aldus veelal geleverd worden door middel van getuigen en vermoedens.

Ons kantoor behandelt sedert jaren dossiers omtrent de medische aansprakelijkheid in brede zin.
Aarzel niet om uw eventuele vragen aan ons voor te leggen.

Hilde TIELENS
Advocaat